Loslaten om te groeien – mijn weg naar ondernemerschap

Wat begint als een klein idee kan zomaar uitgroeien tot een compleet nieuw pad. Ik startte en voor ik het wist begon alles te stromen. In deze blog neem ik je mee in mijn reis: hoe mijn praktijk groeide, welke keuzes ik onderweg maakte en hoe ik uiteindelijk besloot écht te gaan voor mijn praktijk als NEI-therapeut.

‍

Ik ben in januari begonnen als NEI-therapeut. In de woonkamer, gewoon aan de keukentafel, gaf ik mijn eerste consulten. Al vrij snel merkte ik dat het begon te lopen en dat ik er energie van kreeg.

Naast mijn praktijk werkte ik als weddingplanner. Dat deed ik al zes jaar. Iets wat ik nog steeds mega tof vind en waar ik echt op mijn plek zat. Ik ben ook heel dankbaar dat ik daar de ruimte kreeg om mezelf te ontwikkelen, want dat is zó belangrijk in zo’n proces. Ondertussen was ik samen met Anneline bezig om Grounded (ons retraite) op te zetten. Met Stimulon bouwden we daar een merk omheen: logo, website, boekingssysteem etc. Die samenwerking liep zó goed dat ik besloot ook mijn eigen logo en website door hen te laten maken. Een pdf’je en mijn privémail vond ik immers niet professioneel genoeg. De perfectionist in mij komt toch nog wel eens boven drijven hoor. Ik heb nogal een snelle energie (soms iets te snel geef ik toe) en pakte dus ook gelijk door. Ik richtte boven een kamer in en zo werd mijn praktijk – Ylja van der Sluijs – geboren.

‍

‍

Na een tijdje kwam er een punt dat ik dacht: als ik hier echt in wil investeren, moet ik er ook ruimte voor maken. Dus besloot ik een dag minder te gaan werken. Op dat moment werkte ik twee dagen als weddingplanner en besteedde ik anderhalve dag (en heel wat avonden) aan mijn praktijk, waar ik consulten gaf. Gewoon gaan draaien was het motto. Ik ging flink consulten geven, bouwde en bouwde door. Ondertussen combineerde ik moederschap, twee ondernemingen, mijn baan… Geen idee hoe, maar deze trein reed. Omdat ik zelf al het nodige energetische werk had gedaan en voelde dat dit mijn pad was, kon ik het ook op die manier volhouden. Ik hoefde enkel te vertrouwen dat het komt zoals het komt en dat de tijd het mij wel zou vertellen. Klinkt simpel toch.

Het diepe in

Ik kan soms best een grote mond hebben. In de zin van: je bent ambitieus en je wilt wat (daar is mijn snelle energie weer). Dus had ik al een paar keer subtiel (ahum…) bij het team van Het Energetisch Huis laten vallen dat ik het heel vet zou vinden om me bij hen aan te sluiten. Blijven roepen, blijven vertrouwen dat het komt wanneer het komt. En ja hoor: dat moment kwam! Ik mocht me aansluiten als therapeut bij hun team. Een mega vette stap! Het voelde als een beloning én een bevestiging dat ik goed bezig was en dat ik op het juiste pad zat. En toch… achteraf gezien voelde ik toen eigenlijk al dat ik moest springen in het diepe en mijn baan moest opzeggen. Maar mijn hoofd zat vol belemmerende gedachten: kan ik dat wel? wat als het niet lukt? er moet toch brood op de plank komen? En bovendien: ik vind mijn werk nog zo leuk, ik kan het toch nog wel combineren?

‍

En ja, dat kon ik ook. Dat bleef ik tegen mezelf zeggen. Maar de echte vraag was: wil ik dat ook? Was dat het beste voor mij als persoon? Groeide ik daar nog door? Het antwoord was nee.

Dat zie ik nu niet als een foute keuze trouwens. Ook ik heb mijn lessen te leren, en soms mag ik mezelf de tijd gunnen om in een rustiger tempo te bewegen in plaats van altijd maar door te jagen.

Door dicht bij mezelf te blijven, te mediteren, mezelf af en toe terug te trekken en vooral ook te praten met mijn thuisfront (zonder mijn man, die altijd achter mij staat en me steunt in alles wat ik doe, had ik deze keuze niet kunnen maken), kon ik luisteren naar mijn gevoel. Door écht te luisteren naar dat gevoel kwam er ruimte. Die nieuwe energie zette ik in beweging en zo besloot ik uiteindelijk te stoppen met mijn baan. Klinkt simpel als ik het zo opschrijf, maar geloof me: dat was het niet. Ik had het onwijs naar mijn zin bij mijn baan als weddingplanner, met geweldige collega’s, een plek die echt voelde als thuis. Maar soms moet je loslaten. Niet omdat de jas niet meer past, maar omdat er een mooiere jas klaarhangt.

‍

Twee weken ondernemer

Ik moest lang wennen aan het idee om volledig ondernemer te zijn. En geloof me: dat doe ik nog steeds. Ook nu de keuze gemaakt is en alles min of meer geregeld is, merk ik dat mijn ego soms nog hard roept: wat als dit, wat als dat…Dan zet ik mezelf terug in het moment en denk ik: wat is nou het ergste dat er kan gebeuren? Dat lucht meteen op.

Inmiddels onderneem ik twee weken. Soms ben ik nog zoekende naar hoe ik dingen moet inrichten, maar dat mag ook. Beetje lief zijn voor jezelf. En weet je? Zodra ik de keuze maakte om écht voor mezelf te gaan, kwam er een mega vette kans op mijn pad. Die heb ik natuurlijk met beide handen aangegrepen. (Daarover later meer).

Ik heb ideeën in ooooovervloede en merk: alles stroomt. Hoe vet is dat?! Ik hoef mezelf alleen maar mee te laten voeren. Dat moet lukken toch?

‍

‍

‍Wil jij ook in het diepe springen, maar merk je dat er iets is dat je belemmert? Wil je groeien, maar vind je het spannend? Ik begeleid je graag in jouw proces, zodat je stap voor stap dichter bij jezelf komt.

‍