Het voelde alsof deze angst zich elke dag iets verder in mijn leven nestelde, tot het er opeens altijd was. Mijn hoofd scande, analyseerde en controleerde non-stop. Ik was gespannen, negatief, uitgeput en voelde dat ik steeds verder afdreef van wie ik ben.De snelweg vermeed ik liever. Alleen zijn vond ik moeilijk, er moest altijd iemand in de buurt zijn, voor het geval dat. Mijn wereld werd kleiner en kleiner. Ik vermeed drukke plekken, verjaardagen, sportscholen. Alles wat te onvoorspelbaar voelde, ging ik liever uit de weg.Tot het punt waarop ik besefte: dit gaat niet langer alleen over mij, dit raakt ook mijn gezin. Ik was afwezig, koos voor veilig in plaats van leuk en speelde als moeder vaker de 'nu even niet' kaart. Dat inzicht werd mijn drijfveer om op zoek te gaan naar wat er écht aan de hand was.
Ik ontdekte dat ik te maken had met paniekaanvallen, maar kreeg alleen adviezen die ik al kende en die niet werkten. Dus zocht ik verder: psychologen, trajecten, boeken, methodes. Rationeel begreep ik precies hoe het werkte, maar voelen en veranderen lukte niet.Tot ik het geheel begon te zien. Zowel wat zich afspeelt aan de oppervlakte: mijn gedachten, gedrag en reacties en alles wat daaronder ligt. De opgeslagen spanning, oude patronen en automatische reacties van mijn lichaam. Hoofd én lijf, denken én voelen, bovenstroom én onderstroom.Doordat ik leerde luisteren naar beide lagen verschoof er iets. Niet in mijn hoofd, maar in mijn lichaam, in mijn reacties. De alertheid nam af, de spanning zakte. En daarvoor in de plaats kwamen ruimte, rust en vertrouwen. Dat gaf me vrijheid.

.jpg)
